"SYTUACJE INTYMNE W PRACY WYCHOWAWCZEJ. PORADNIK DLA INSTRUKTORÓW HARCERSKICH" - MOJA OPINIA- pwd. Piotr Lewandowski

PRZEGLĄD WSPÓŁCZESNYCH ORGANIZACJI HARCERSKICH - pwd. Piotr Lewandowski

pwd. Elżbieta Popielas

Co  to jest  EEG  Biofeedback?  (opracowanie: pwd Elżbieta Popielas na podstawie ulotki Instytutu EEG w Warszawie)

Chciałabym   wam napisać o metodzie, którą z powodzeniem stosuje się już w mojej szkole Zespole Szkół Specjalnych ( od ponad roku ).Jest ona wykorzystywana w terapii naszych podopiecznych, ale sami też możemy się jej poddać-aby polepszyć swoje samopoczucie i  koncentrację. Efekty są widoczne już po kilku seansach. Wszystko odbywa się  przy użyciu aparatury (komputera i aparatu podłączanego na głowę ) w wygodnej pozycji siedzącej. Ważne jest też to czy jesteśmy prawo , czy lewo ręczni.

A teraz trochę dokładniej o samej metodzie.

EEG  Biofeedback jest metodą zaliczaną do technik neurotechnologicznych. Są to technologie wykorzystujące wiedzę medyczną, psychologiczną i bioinżynieryjną do ulepszania funkcji mózgu, przede wszystkim funkcji poznawczych. Metoda ta pozwala na uzyskanie świadomej kontroli w zakresie funkcji mózgu, przebiegającej poza naszą świadomością. Jest wykorzystywana przez pedagogów, psychologów, logopedów i rehabilitantów jako ważna metoda diagnostyczna, profilaktyczna i naprawcza.

Elektrody przykładane są na głowie w precyzyjnie określonych miejscach i odbierają sygnały bioelektryczne. Celem treningu EEG Biofeedback jest regulacja fal mózgowych poprzez zwiększanie pożądanych i hamowanie niepożądanych fal mózgu, które łączą się z różnymi zaburzeniami jego pracy. Każdy trening składa się z 10 rundek po 3 minuty. Po każdej jest krótki relaks. Najczęściej wystarczy 10 treningów. Przy zaburzeniach pracy mózgu, 20 – 40 – 60 dla utrwalenia poprawy. Odstęp między treningami nie może wynosić więcej niż 7 – 10 dni. Treningi mogą być prawo i lewostronne (półkule mózgu).

Cel treningu lewostronnego:

·    stymulacja do działania,

·    aktywizuje i zwiększa szybkość procesów intelektualnych,

·    polepsza organizację stanów snu,

·    podwyższa samoocenę,

Rodzaj zaburzeń, które likwiduje:

·    zaburzenia koncentracji uwagi,

·    depresje,

·    niskie pobudzenie, apatia,

·    zaburzenia ciągłości snu, lęki nocne,

·    brak motywacji,

·    zmęczenie,

·    nietrzymanie zwieraczy,

·    hipoglikemia,

·    zaburzenia uczenia się (dysleksja),

·    zaburzenia rozwoju mowy,

·    nadmierna wrażliwość, uraz,

·    perfekcjonizm, łatwość płaczu,

·    napady padaczkowe,

Cel treningu prawostronnego:

·    wycisza, daje uspokojenie,

·    znosi lęk przy zasypianiu,

·    poprawia odczuwanie swojego ciała,

·    poprawia odczuwanie społeczne i emocje,

Rodzaj zaburzeń, które likwiduje:

·    trema, jąkanie, strach,

·    drżenie, tiki, natręctwa, wściekłość,

·    uzależnienia,

·    agresja, pobudzenie,

·    nocne koszmary,

·    brak apetytu,

·    autyzm,

·    alergie,

·    przepracowanie,

·    lunatykowanie,

·    moczenie nocne,

·    pocenie się,

·    lęk z depresją,

Podsumowując, metoda ta umożliwia pokazanie nauczycielowi i dzieciom współzależności myśli, zachowań, i reakcji cielesnych, lepsze poznanie siebie, siebie nawzajem, oraz swoich sposobów reakcji, a także nauczenie się dbania o zdrowie psychiczne i fizyczne. Metoda ta poprawia znacznie funkcje poznawcze oraz poprawia jakość życia. 

pwd. Elżbieta Popielas

GIMNASTYKA CIAŁA- GIMNASTYKĄ UMYSŁU

Człowiek naszych czasów bardziej interesuje się dobrami konsumpcyjnymi- pogonią za pracą, więcej czasu spędza przed telewizorem i przy komputerze. Rośnie liczba młodych ludzi, u których występują dysfunkcje rozwojowe, wzrasta agresja. Dla nas instruktorów nie są to problemy nowe, ale przysparzają nam wiele trudności .Chcemy aby zuchy czy harcerze wynieśli z naszych zbiórek nowe umiejętności, wiadomości, kolejne doświadczenia , często przeszkadza nam w osiągnięciu tego celu nadpobudliwość lub apatia, brak, zmęczenie czy stres dziecka. Chciałabym zaproponować wprowadzenie na zbiórkach „chwili ważnego ruchu" obok pląsów, które z pewnością na zbiórkach stosujecie. Ruch fizyczny od niemowlęctwa i przez całe życie ma ważne znaczenie w tworzeniu sieci komórek nerwowych, które stanowią istotę uczenia się, przyswajania wiedzy.

Uczenie się, myślenie, twórczość, inteligencja to procesy nie tylko mózgu, ale całego ciała. Tak więc nasze ciało pełni istotną rolę w naszej aktywności intelektualnej przez całe życie, dlatego aktywności fizycznej nie zastąpi nam np. komputer czy telewizor.

Chcę w tym miejscu przedstawić i zaproponować do wykorzystania na zbiórkach metody M.CH. Knillów, które stosuję w mojej pracy w nauczaniu zintegrowanym- grupie terapeutycznej i oczywiście na zbiórkach w drużynie NS. Podobnie jak metoda ruchu rozwijającego W. Sherborn, również metoda Ch. Knilla może być kluczem do każdego dziecka: nawiązanie pozytywnego kontaktu, kształtowaniu orientacji w schemacie ciała i rozwijaniu poczucia tożsamości. Dodatkowym plusem tej metody jest wprowadzenie określonej muzyki (dysponuję takimi płytami z muzyką). Christopher Knill- twórca programu jest pracownikiem Norweskiego Instytutu; pracuje z dziećmi i młodzieżą, dorosłymi. Programy te noszą tytuły: „Świadomość ciała", „Kontakt i Komunikacja". Programy te są realizowane w ok. 7 krajach.

Stymulacja tej metody oparta jest na zmyśle dotyku- jest to podstawa rozwoju związków z innymi ludźmi i komunikacji między nimi. Brak kontroli nad ruchami to początek problemów z komunikacją- co prowadzi do ogólnego braku bezpieczeństwa i zaburzeń emocjonalnych i harmonijnego rozwoju; czego pragniemy dla naszych podopiecznych.

Program Knillów może być stosowany jako metoda: umożliwiająca kontakt z otoczeniem, pobudzająca do aktywności i współdziałania (także dzieci głębiej upośledzone z którymi na co dzień pracuję), dla dzieci z trudnościami w nauce, a także niedostosowanymi społecznie. Proponuję program wprowadzający (8 min.) i Program I (15 min.)

Program wprowadzający- 8 min.

Kołysanie

Wymachiwanie rękoma

Pocieranie dłoni

Klaskanie

Głaskanie głowy

Głaskanie brzucha

Relaksacja (leżenie na dywanie)

Program I – 15 min.

Kołysanie

Wymachiwanie rękoma

Zginanie i rozprostowywanie rąk

Pocieranie dłoni

Zaciskanie i otwieranie dłoni

Ruchy palców

Klaskanie

Głaskanie głowy

Głaskanie policzków

Głaskanie łokci

Głaskanie brzucha

Przewracanie się (padanie)

Relaksacja

Prawda, że proste a jednocześnie wspomagające rozwój. Zainteresowanym ruchem rozwijającym W.Sherborne czy dalszym doskonaleniem umysłu P. Dennisona proponuję art. Czuwaj 2, 3 /2007 .

Niech zabawy te sprawiają wam wiele radości !

Pwd. Marika Ptaszyńska- drużynowa 12 Harcerskiej Drużyny Pożarniczej w Iźbicach

Młodzi w hufcu [*.pdf]
Recenzje [*.pdf]
O motywacji słów kilka [*.pdf]

Pwd. Marika Ptaszyńska- drużynowa 12 Harcerskiej Drużyny Pożarniczej w Iźbicach

"Mój pomysł na..."

„...zbiórki z Prawem Harcerskim” [pliki *.pdf]

Zbiórka 1

Zbiórka 2

Zbiórka 3

Zbiórka 4

Zbiórka 5

Zbiórka 6

„...OBIETNICĘ ZUCHOWĄ” [plik *.pdf]

OBIETNICA

Mój Skarbczyk Metodyczny

( Sylwia Markowska)

Będąc drużynową Próbnej Gromady Zuchowej natknęłam się na wiele różnych problemów. Wahając się między problemami wychowawczymi, a ekonomicznymi gromady, stwierdziłam, iż potrzebuję jakiegoś oparcia. Ważnym źródłem wiadomości były bez wątpienia materiały i notatki z odbytego niedawno kursu drużynowych. Poważne wsparcie otrzymałam też od bardziej doświadczonych drużynowych w moim środowisku. Poczułam jednak potrzebę rozszerzenia wiedzy o tę, zawarta w literaturze. Wertując wiele stronnic w poszukiwaniu odpowiedzi na nurtujące mnie pytania, postanowiłam tworzyć własne notatki, aby podobne sytuacje nie powtarzały się po wielokroć w przyszłości. W ten sposób powstał mój Skarbczyk Metodyczny, którym pragnę podzielić się z Wami. Aby przybliżyć bardziej jego strukturę, przedstawię kilka przykładowych problemów, z którymi miałam okazję się zmierzyć, mając w zanadrzu jedynie kartkę, długopis i kilka grubych, fachowych książek.

Problemy z poszczególnymi zuchami

W mojej gromadzie, jak pewnie w każdej innej zdarzają się różnego rodzaju „podziały” zuchów. Niektóre dzieci bywają ciche, nieporadne, zamknięte w sobie, za to z drugiej strony pojawiają się te kłótliwe, czy nawet egoistyczne. Z tym problemem niezwykle pomógł mi zespół redakcyjny kierowany przez Adama Kiewicza, któremu zawdzięczamy książkę pt. „Zuchowe ABC”. Przeglądając materiały doszłam do przekonania – jak to często bywa, że najprostsze rozwiązania bywają najtrafniejsze. Rozdział dziewiąty bardzo szczegółowo i dokładnie opisywał nie tylko moje problemy, ale także ich rozwiązania.

Pomysł na wychowanie

Idąc za zawartą w materiale myślą wychowawczą, stwierdzam iż samo rozwiązywanie problemów nie starcza; co będziemy z tego mieli, że zuchy będą spokojne, grzeczne i bez skazy, skoro nie posuwają się na przód. Z kolei w tym kierunku bardzo przydatna okazała się książka pt. „Zuchy” Marka Wardęckiego. W części pierwszej swojego dzieła prozatorskiego wskazuje na główne zasady wychowawcze ZHP. Moją uwagę szczególnie przykuł akapit dotyczący bodźców samowychowania. Polegały one na wprowadzeniu nie tylko Prawa Zuchowego, ale także gwiazdek i sprawności. Zuchy starając się przestrzegać Prawa, oraz chcąc zdobywać nowe sprawności, kształtują się na pomocnych ludzi i (w przyszłości) wzorowych obywateli

W ten sposób, zaczynając swoją przygodę z gromadą, nauczyłam się szukać pomocy na własną rękę. Poprzez czytanie poznałam tok myślenia wielu autorów, dzięki czemu oprócz wykorzystywania cudzych metod, zaczęłam wyciągać wnioski i wymyślać własne. Weseli mnie fakt, iż poprzez poznawanie świata na nowo, poprzez czytanie literatury harcerskiej, można dowiedzieć się naprawdę wielu ciekawych rzeczy o ludzkiej psychice i postępowaniu. Chciałabym w mojej krótkiej wypowiedzi zwrócić uwagę na odkrytą przeze mnie wartość poszukiwań w literaturze harcerskiej. Instruktor, szczególnie początkujący zyskuje dzięki niej samodzielne narzędzie doskonalące warsztat i poszerzające wiedzę.

dh Sylwia Markowska

Podstawy planowania zbiórek w gromadach zuchowych.

( Sylwia Markowska)

Jednym z podstawowych problemów z jakim spotkałam się jako początkująca drużynowa dotyczył tego, w jaki sposób poprowadzić zbiórkę z zuchami, aby była atrakcyjna i dostosowana do ich możliwości, potrzeb i zainteresowań. Pomocą stała się dla mnie książka Marka Wardęckiego: „Zuchy”.

Marek Wardęcki napisał w swojej książce: Formy zuchowych zabaw i zajęć są niezwykle podobne do tych, które dzieci samorzutnie wybierają w zabawach. Nie proponujemy dzieciom lekcji, nie proponujemy zabaw „domowych”: telewizji, książki, klocków, gier towarzyskich. W zuchach proponujemy dzieciom zabawę o tym samym charakterze, co zabawy na podwórku. Zuchowa jest jednak doskonalsza, bogatsza w tematy, gry są ciekawsze i jest ich więcej.

Na tej podstawie dochodzimy do wniosku, że właśnie to może sprawić, że zuchy będą przychodzić chętnie na nasze zbiórki. Aby jednak tak się stało drużynowy musi odpowiednio dobierać zabawy, tak by każdy znalazł „coś” dla siebie. Każde dziecko jest inne, ma różne od pozostałych zainteresowania. Drużynowy powinien wziąć ten fakt pod uwagę już podczas układania rocznego planu pracy gromady. Osobiście uważam, że w planowaniu zbiórek gromady ważną rolę odgrywa zróżnicowanie tematów zbiórek. Na tym jednak się nie kończy. Kiedy stworzymy urozmaicony Plan Pracy Gromady powinniśmy zastanowić się nad poszczególnymi zbiórkami tak, by na każdej z nich zuchy spotykały się z różnymi formami pracy, połączonymi w odpowiedniej kolejności (tu warto mieć na uwadze zasady dobrej zbiórki).

Dobierając formy pracy na zbiórce, powinniśmy zadbać o to, by nie kłóciły się one z treściami, które chcemy przekazać zuchom, tak więc np. na zbiórce z kominkiem, nie odbędzie się turniej, a gdy zorganizujemy festiwal nie połączymy go z biegiem, czy zwiadem. Dopiero w taki sposób zorganizowana, poukładana i właściwie przemyślana zbiórka, może być źródłem naszej satysfakcji.

dh Sylwia Markowska